Update

Het is vandaag buiten als of de zomer gaat beginnen, zo fijn, want drie weken geleden hebben we Italië achter ons gelaten en dat vind ik nooit leuk, ik zit dan met pijn in mijn buik voorin en probeer van alles wat ik nog om mij heen zie een soort fotografische shoots in mijn hoofd te maken, want och wat zal ik het allemaal weer missen. Maar met dit weer kunnen we dat Italiaanse gevoel nog even vasthouden, maar er komt een dag...dat het echt weer winter wordt en harde regen zal vallen, maar tot die tijd geniet ik nog even of we daar nog een beetje zijn.

Toch was deze keer de terugkeer naar huis wat anders, mijn moeder was heel ziek en is ook overleden toen we thuis kwamen. Ze was al erg ziek, maar nu is ze er echt niet meer. Als eerbetoon aan haar schrijf ik hier even een klein stukje over haar, want Prenzo zou Prenzo niet zijn als ik haar niet als mijn moeder had gehad, dit geldt overigens net zo voor mijn vader, want zijn overgrootouders kwamen uit Italië, uit Bergamo, de familie Mazolla, en dat bloed zit ook in mij, dus ook vanwege mijn vader zou Prenzo niet Prenzo zijn. Maar goed, hier dan even een kort eerbetoon aan mia madre (mijn moeder :) ). Vroeger thuis werd voor elke maaltijd de tafel gedekt, het liefst met kleden die mijn moeder zelf maakte of zelfs borduurde. Bij vriendinnen werd er dan wel van plastic placemats gegeten, maar dat vond ik toen al erg vreemd en eigenlijk nu nog steeds.  En zo komt er dus ook nu hier bij ons gezin bij elke maaltijd een mooi kleed op tafel. Daarnaast was mijn moeder ontzettend behept met borduren, breien, kleren naaien en op latere leeftijd schilderen en tekenen. Zij kon van iedere dag een feestje maken, voor mij als kind was dat heerlijk en een enorme warmte waarin ik ben opgegroeid. Mijn moeder hield van mooie dingen en van zichzelf mooi maken, van haar heb ik overgenomen dat je niet de deur uitgaat zonder je lippen een kleurtje te geven, want je weet maar nooit wie je tegenkomt. "Je kunt de koningin wel tegen het lijf aanlopen", en zo doe ik dat ook weer en zeg dan weer tegen mijn dochters, "zo direkt zit George Clooney in de bus". Maar goed wat ik heb geleerd van mijn moeder zal ongetwijfeld zijn weerslag hebben, en al gehad, in mijn leven zoals dat bij ieder mens is, die moeder is onvervangbaar en zo ook de mijne, dus Mam maak er wat moois van daar, hier zal ik met jou in mijn gedachte het leven ook een kleurtje blijven geven. Bedankt!
En met mijn moeder in mijn gedachte en na terugkomst uit Italië ben ik plannen aan het maken voor het voorjaar 2013 en de print die ik voor nieuwe tafellakens wil zoeken, dat is zo leuk. Dus Italië en daarna hebben mij weer genoeg inspiratie gegeven om het komend jaar met Prenzo weer iets moois neer te zetten.

Waar we dit jaar in Italië vooral van genoten hebben is de vele Theaterfestivals die in Toscane gehouden worden. Vooral in de hele kleine bergdorpjes zijn zo leuk. Een daarvan is het theater in Roccecatherighi. Een dorp boven op een berg die een keer per jaar in het teken van dit festival, wij zijn er nu alweer drie keer achterheen geweest en iedere keer is het weer genieten. Geen toerist te bekken, ja Italiaanse toeristen en alles staat in het teken van theater. Hieronder een korte impressie.